Zeeland 2018 – Schattige sepiola’s

In juni ging ik met Filip op zoek naar sepiola’s. Nadat Luc ze had gezien bij Scharendijke werd ik ook enthousiast om deze kleine beestjes eens op de foto te kunnen zetten. 

Een sepiola is een koppotige en wordt ook wel dwerginktvis of sepiola atlantica genoemd. Zijn grotere broer of zus heet Sepia officinalis of zeekat. Sepiola’s zijn hoofdzakelijk nachtdieren, overdag schuilen ze in het zand. Een sepiola leeft van jonge garnalen en aasgarnalen en wordt zelf opgegeten door krabben en vissen. Ze kunnen snel van kleur veranderen, wat een mooi spectakel oplevert wanneer je ze aan het fotograferen bent.

In mei en juni komen ze veelvuldig voor op de zanderige bodems van de Grevelingen en Oosterschelde. De sepiola graaft zich graag in waardoor je goed moet kijken naar een paar oogjes die boven de zandbodem uitsteken. Of een beetje wapperen boven het zand met je hand.

Tijdens mijn eerste duik zag ik op 3 meter diep een sepiola vlak boven de zandbodem zweven. Zodra hij mij gewaar werd, dook het beestje in het zand en begon verwoed met zijn tentakels zand over zich heen te scheppen. Dit bezorgde mij de slappe lach, want ik vind ze erg aandoenlijk. Alleen de oogjes bleven boven de zandkorrels uitsteken. 

Na een tijdje liet hij zich even zien waardoor ik hem op de gevoelige plaat kon vastleggen. Maar hij was snel klaar met mij en zwom weg, zijn tentakels nog even omhoog richtend om te laten weten dat hij niet van me gediend was.

Na 80 minuten onder water doorgebracht te hebben, kwam ik blij boven water. Ik had mijn eerste sepiola op de foto gezet!

Een duikdag naar Zeeland dient door mij altijd ingepland te worden want ik ben toch even onderweg, zeker door de week wanneer het fileleed op zijn ergst is. Ik vond het dus wel prettig om nog een tweede duik te maken op dezelfde plek, kijken of ik nog meer sepiola’s tegen zou kunnen komen. 

Filip en ik gingen samen het water in en al snel zag ik weer een sepiola. Deze zwom, in tegenstelling tot de andere sepiola die ik had gezien, vrij rond. En bleef bij ons hangen, waarschijnlijk geïntrigeerd door onze snootlampen (een snoot is een hulpstuk dat op de flitser geplaatst wordt waardoor een soort buis ontstaat die het licht bundelt. Hierdoor ontwijk je voor een flink deel het zweefvuil dat in het water dwarrelt en kun je je onderwerp heel mooi in “het zonnetje” zetten.) Hij daagde ons wel elke keer uit want hij zwom de hele tijd heen en weer en wisselde van diepte. Omdat ik zo gefocust was op de sepiola zal mijn duikprofiel er wel heel raar uit hebben gezien op mijn duikcomputer, maar ach, dat was het me nu wel waard! Bovendien zaten we niet diep, de diepte varieerde van 3 tot 6 meter.

Ik vind het leuk dat ik eindelijk een keer de sepiola van zo dichtbij en op mijn gemak heb kunnen bewonderen. Het zijn schattige beestjes met een flink temperament, waar ik van hou.

We hebben een flinke tijd besteed aan het fotograferen van deze sepiola en alle hoeken werden bekeken. Het leverde de onderstaande foto’s op:

 

 

 

 

 

 

error: Copyright