Oostenrijk 2019 | IJsduik specialty

IJsduikspecialty in de Weissensee

Al ruim 2 jaar ben ik bezig met het behalen van mijn specialty IJsduiken. Door omstandigheden als ‘geen ijs voorhanden in Nederland’  (2 jaar geleden) of ‘de griep’ (vorig jaar) kwam ik er niet toe om mijn praktijkgedeelte af te maken.  De theorie had ik al lang binnen.

Vorig jaar opperde ik het idee om dan de specialty in de Weissensee af te gaan ronden zodat we zeker wat ijs zouden hebben.  Instructeurs Carol en Ronald hebben, samen met Rob, de organisatie daarvan op zich genomen, een hele onderneming.

Op donderdag 31 januari en vrijdag 1 februari rijden een 13-tal Walvissen naar Oostenrijk. Best een flinke groep enthousiastelingen, zowel duikers (9) als niet-duikers, erg gezellig en de sfeer is goed. Er is een groepsapp aangemaakt waardoor we op de hoogte worden gehouden. Sneeuwkettingen nodig voor het laatste stuk de berg op bij het pension bijvoorbeeld, welke lap schnitzel heb ik nu weer naar binnen gewerkt en weggespoeld met welk biertje, sfeerfoto’s onderweg. Wim, Jeroen en ik zijn de laatsten die gaan rijden dus wij komen door die app al goed in de sfeer! 

Het is een eind rijden voor een lang weekend ijsduikpret, 1150 kilometer om precies te zijn. Ik ben dus ook erg blij wanneer ik aankom in Pension Wassermann in Stockenboi en aan kan schuiven bij de rest van de groep. Ze hebben gewacht met dineren totdat wij er zijn, dat is aardig. Ik zie Timo zitten met een wit koppie. Die heeft samen met Terence een hele nacht doorgereden en is echt moe. Ik ook. Na het heerlijke diner krijgen we een briefing over de 1eijsduik zaterdagochtend en daarna gaan we ons mandje in.

We zijn ingedeeld bij bijt 2 vanochtend, bij bijt 1 staat een duikvereniging uit München klaar om onder het ijs te gaan. We hebben een aantal automaten gehuurd bij Diving Weissensee samen met een paar flessen met dubbele kraan voor degenen die dit niet standaard hebben. Goed geregeld! Omkleden in een container is vandaag echt prettig want het is baggerweer… natte sneeuw, ijs, bewolking, kortom… mooi prutten. Er ligt veel sneeuw op het ijs waardoor er helaas weinig licht onder het ijs valt, maar ja, dat is een element dat we niet kunnen beïnvloeden.

Gasthof Wassermann

Ik ben zenuwachtig voor mijn 1eduik onder het ijs. Ik hou niet van grotduiken. Hoe mooi ik de foto’s die ik daarvan zie ook vind, een ‘dak’ boven mijn hoofd geeft mij een opgesloten gevoel. Ik heb dat ook als ik wrakduik, ik moet altijd ‘licht aan het eind van de tunnel zien’. Maar ik hou ervan om mezelf uit te dagen en dit is dan weer zo’n uitdaging.

Safety first bij Diving Weissensee. Er staan 2 personen op de kant met elk een lijn van maximaal 30 meter. Deze lijn wordt vastgehaakt aan je trimvest waardoor je goed gezekerd vast zit. De signalen worden nog doorgenomen en dan ga ik met Ronald onder het ijs. De kou van het water valt me reuze mee, 4 graden. Geen steken in mijn hoofd en zelfs geen koude handen! De duiktijd is maximaal 20 minuten omdat we met een groep zijn en elkaar afwisselen. Wanneer ik boven kom, ben ik standby duiker voor de volgende 2 en zo gaat dat door totdat iedereen geweest is. We krijgen nog een compliment van de duikschool dat wij zo goed georganiseerd zijn en onze spullen goed voor elkaar hebben. Dat compliment kunnen we mooi in onze (droogpak)zak steken!

Ik voel me net zo’n fuut die eerst even onder water checkt hoe het eruit ziet voordat ik me naar beneden laat zakken door mijn vest leeg te blazen. Langzaam glij ik onder het ijs, onderwijl gadegeslagen door Ronald. Ik heb hem aangegeven deze duik best spannend te vinden en het is fijn om te weten dat hij daar rekening mee houdt. Hoe ervaren ik inmiddels ook ben, dit is niet mijn dagelijkse bezigheid.

Ik kijk verwonderd om me heen en er flitsen allerlei gedachten door mijn hoofd. IJsduikfilmpjes die ik heb gezien, het volgen van de luchtbellen die kapot klappen onder het ijsoppervlak en lijken op kwik of zoiets dergelijks. De spiegeling die verschijnt in die bellen van lucht, het licht dat door de sneeuw op het ijs heen valt, de bijt die ik angstvallig in de gaten hou en waar vandaan mijn oranje veiligheidslijn begint. Ik zie de persoon op de steiger staan die mijn lijn in zijn handen houdt en langzaam neem ik iets afstand van de bijt. Maar niet te ver, die 30 meter lijn hebben ze voor mij niet nodig! Ronald ziet dat ik meer op mijn gemak begin te raken en besluit even op zijn kop tegen het ijs te gaan staan… Ik moet lachen. Zo jammer dat ik mijn camera niet bij me heb op dat moment. Maar ik heb voor de duik besloten om me te richten op mezelf, mijn gevoel en de beleving van onder ijs zitten wat met 15 centimeter dik toch echt niet meegeeft als ik er van onderaf tegenaan duw. En dat is een goede keuze.

De andere 2 duiken die ik dit weekend maak, neem ik mijn camera wel mee. Ik merk dat het lastig is om foto’s te maken met een veiligheidslijn in de hand en om de pols, dikke handschoenen, opletten op mijn buddy, kijken naar een compositie, instellingen aanpassen aan de omstandigheden, weinig licht en beperkte tijd onder water. Ze lukken niet zoals ik dat graag wil, maar dat neem ik op de koop toe. Terence maakt een prachtige foto van Rob die op zijn kop tegen het ijs aan staat, ik vind dat de mooiste foto van het weekend. Een aantal van mijn foto’s staan hieronder.

Ik hoor van Carol en Ronald op de laatste avond in Pension Wasserman dat ik geslaagd ben voor mijn ijsduikspecialty en ben heel erg trots dat ik dit eindelijk mag afstrepen van mijn lijstje.

Ik heb genoten van dit goed georganiseerde weekend en wil de organisatoren, Diving Weissensee, Pension Wassermann en de rest van de groep daar heel hartelijk voor bedanken.